ΕΛΛΑΔΑ : Η μοναχική εμμονή στην αποκλειστική επιμέλεια

     Η παράλογη εμμονή στην αποκλειστική επιμέλεια δεν είναι το έργο του νομοθέτη ή κάποιου υπουργού. Είναι το αποτέλεσμα προκαταλήψεων, έλλειψης ενημέρωσης και συντεχνιακών συμφερόντων μικρής ομάδας επαγγελματιών συνδικαλιστών.

 

Ας περιγράψουμε επιγραμματικά την κατάσταση :

  • Ούτε μια δικαστική απόφαση κατ’ αντιδικία δεν έχει εκδοθεί που ν’ απονέμει την κοινή επιμέλεια.
  • Η αποκλειστική επιμέλεια  ανατίθεται στην μητέρα σε περισσότερες από 90 % των περιπτώσεων που φθάνουν στα δικαστήρια.
  • Τα παιδιά που γεννήθηκαν εκτός γάμου και έχουν αναγνωριστεί παραμένουν μόνο στην αποκλειστική γονική μέριμνα της μητέρας τους και ο πατέρας τους έχει «ανενεργή» γονική μέριμνα. Μόνο αν πεθάνει ή αδυνατεί ν’ ασκήσει την γονική μέριμνα αποκτά ενεργή γονική μέριμνα και ο πατέρας.  Είναι δυνατόν το δικαστήριο να δώσει «ενεργή» γονική μέριμνα και στον πατέρα ιδίως αν συμφωνεί η μητέρα αλλά δεν έτυχε να γνωρίσουμε τέτοια περίπτωση μέχρι σήμερα.
  • Ο Άρειος Πάγος έχει σχηματίσει την παράλογη αντιεπιστημονική και δυστυχώς πρόσφατη νομολογία «το συμφέρον του παιδιού είναι να μεγαλώνει με την μητέρα του».
  • Οι δικαστικές κοινωνικές υπηρεσίες, αυτές δηλαδή που θα υποβάλλουν εκθέσεις στα δικαστήρια, θα επιτηρούν την εκτέλεση αποφάσεων και θα διαμεσολαβούν ουδέποτε συστάθηκαν.
  • Η οργάνωση του δικαστικού συστήματος  ευνοεί τις ατέλειωτες δίκες. Μία για το διαζύγιο, άλλη για την επιμέλεια, άλλη για την διατροφή, άλλη για την επικοινωνία,  ίσως και για τα περιουσιακά, και ασφαλιστικά μέτρα για όλ’ αυτά. Κάθε δύο χρόνια έχουμε και μια δίκη διατροφής και ίσως εν τω μεταξύ ξεκινήσουν οι ατέλειωτες μηνύσεις για απίθανα ζητήματα όπως π.χ. εξύβριση, συκοφαντική δυσφήμιση, ψευδορκία κα. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.
  • Οι δικαστικές αποφάσεις που αφορούν παιδιά δεν εκτελούνται με τα μέσα της αναγκαστικής εκτέλεσης, δηλαδή με δικαστικό επιμελητή, πράγμα που επιτρεπόταν έως το 1996, γιατί είχε προβλεφθεί η σύσταση των δικαστικών κοινωνικών υπηρεσιών όπως προαναφέραμε που ουδέποτε συστάθηκαν. Η εκτέλεσή τους επαφίεται στην θέληση της μητέρας, στις χρηματικές ποινές που για να εισπραχθούν θέλει ακόμα μια δίκη και στις μηνύσεις. Και όλ’ αυτά είναι αναποτελεσματικά και χρονοβόρα.
  • Ενώ εισήχθη στην Ελλάδα η διαμεσολάβηση για αστικές υποθέσεις και σύντομα θα ενεργοποιηθεί, εντούτοις η οικογενειακή διαμεσολάβιση, ο πιο σοβαρός κλάδος διαμεσολάβησης,  είναι ένα άπιαστο όνειρο.
  • Τα επιδόματα, τα αφορολόγητα όρια και τα λοιπά ευεργετήματα παρέχονται στις χωρισμένες μητέρες που μάλιστα μέχρι πρότινος θεωρούντο «μονογονεϊκές οικογένειες». Ταυτόχρονα η διατροφή που καταβάλει ο άνδρας δεν εκπίπτει από το εισόδημα ενώ το ποσό που εισπράττει η μητέρα δεν φορολογείται. Επίσης η μητέρα παίρνει στα χέρια της όλες τις αποδείξεις δαπανών και έτσι έχει εισόδημα που δεν φορολογείται το οποίο εκπίπτει από το δικό της εισόδημα. Το ότι καταργήθηκαν τα αφορολόγητα λόγω κρίσης δεν επέλυσε το ζήτημα που παραμένει ανοιχτό.

 

Μια ματιά στο παρελθόν θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το παρόν :

Το 1983 με την μεγάλη αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου καταργήθηκαν χιλιετείς θεσμοί του ρωμαϊκού δικαίου.

  • Έγινε πιο εύκολο το διαζύγιο
  • Καταργήθηκε η «πατρική εξουσία»
  • Καταργήθηκε η “προίκα” και η γυναίκα δεν περιμένει από τον σύζυγό της να διαχειριστεί την περιουσία της.
  • Νέοι ρόλοι απονεμήθηκαν και έπαυσε «ο ανήρ είναι η κεφαλή της οικγοενείας» και «η γυνή διοικεί τα του οίκου» δηλαδή εισήχθη η ισότητα των συζύγων (όχι όμως των γονέων).
  • Καταργήθηκαν οι διακρίσεις μεταξύ παιδιών εντός και εκτός γάμου αλλά όχι μεταξύ πατέρων παιδιών εκτός και εντός γάμου.
  • Καταργήθηκε η μοιχεία και η επετράπη η έκτρωση.

 

Διαμορφώθηκαν νέοι νομικοί όροι :

Α) Η ΓΟΝΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ αντικατέστησε την πατρική εξουσία. Και οι δύο γονείς πλέον διαχειρίζονται την περιουσία του παιδιού, το εκπροσωπούν στα δικαστήρια και αλλού και έχουν την επιμέλεια μέσα στον γάμου.

Β) Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ είναι η φροντίδα του προσώπου του παιδιού, η επίβλεψη, μόρφωση, ανατροφή, και επιλογή της διαμονής του τέκνου που μέσα στο γάμο ανατίθεται και στους δύο γονείς.

Γ) Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ του παιδιού που αν και δεν ορίζεται στον νόμο, την αναφέρει σε πολλά άρθρα του και είναι η καθημερινές βιοτικές ανάγκες του παιδιού.

Η επιμέλεια και η φροντίδα ήσαν παλαιότεροι όροι. Πολλά ζευγάρια ζούσαν σε διάσταση για πολλά χρόνια ίσως και για πάντα και δεν παίρνανε διαζύγιο. Στις χωρισμένες μητέρες που είχαν την ανατροφή παιδιών δεν μπορούσαν να δώσουν την «πατρική εξουσία» αλλά δίνανε το θηλυκό ισοδύναμό του την «επιμέλεια».

Και η φροντίδα ήταν κατά τις κοινωνικές και νομικές αντιλήψεις το αποκλειστικό καθήκον των γυναικών μια και «η γυνή διοικεί τα του οίκου».

Πως ο δικαστής ακύρωσε τον νομοθέτη :

     Τα Δικαστήρια έχουν στην περίπτωση διάστασης – διαζυγίου την εξουσία να ρυθμίσουν κατά το συμφέρον του τέκνου τη γονική μέριμνα.

Το σφάλμα του ιστορικού νομοθέτη ήταν ότι δεν έθεσε ένα κανόνα και μετά απ’ αυτό να δώσει την ευκαιρία στον δικαστή ν’ αποστεί από τον κανόνα όταν συντρέχει λόγος, όπως  δηλαδή γίνεται σε όλα τα δίκαια.

Λειτουργώντας όπως πάντα ο δικαστής δηλαδή δίνοντας συνέχεια στην νομολογία έως ότου κάποιο ανώτατο δικαστήριο την ανατρέψει, μετέφερε την έως το 1983 νομολογία στο νέο νομικό πλαίσιο και μάλιστα επί τα χείρω.

Παλαιότερα τα μεγάλα αγόρια τα «δίναν» στον πατέρα και τα μεγάλα κορίτσια τα «δίναν» στην μητέρα. Μετά το 1983 επιστημονικοφανείς αντιλήψεις θέλουν τα παιδιά να μην χωρίζονται.

Έτσι βρεθήκαμε στο παράλογο «τα παιδιά ανήκουν στην μητέρα» και για τον λόγο αυτό δίναμε στις γυναίκες την επιμέλεια, ακριβώς όπως κάναμε λίγο πριν όταν ο άντρας είχε την πατρική εξουσία. Λες και τίποτε δεν είχε αλλάξει.

Προκειμένου να δικαιολογήσει μια νομολογία και πρακτική τριάντα ετών, ακόμα και με πρόσφατες αποφάσεις του, ο Άρειος Πάγος, διαμόρφωσε την σκοταδιστική αντίληψη «το συμφέρον του παιδιού είναι να μεγαλώνει με την μητέρα του». Ναι, η γη είναι επίπεδη.

Έτσι, ούτε μία απόφαση που να διατηρεί την κοινή επιμέλεια δεν έχει εκδοθεί κατ’ αντιδκαι όταν κάποιος φωτισμένος δικαστής στα Τρίκαλα το προσπάθησε πέσανε όλοι να τον φάνε και η πρώτη απόφασή (προσωρινή διαταγή) καταλύθηκε σύντομα.

Η ελληνική νομολογία και πρακτική  παραβιάζει ατομικά δικαιώματα, είναι παράνομη ως αντίθετη με αυτά και αντίθετη με τις  επιστημονικές αντιλήψεις.

 

Η βολική για τις κρατικές αρχές νομολογία των δικαστηρίων

     Για να δικαιολογήσουν το ότι ακόμα όλα τα παιδιά τα μεγαλώνει μόνο η μητέρα τους στην Ελλάδα σε περίπτωση διαζυγίου, γράφει η Ελληνική Δημοκρατία προς την επιτροπή του ΟΗΕ για την εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού :

Η νομολογία διαμόρφωσε τον κανόνα ότι «η γονική μέριμνα παραμένει κοινή μετά το διαζύγιο» (2η και 3η πενταετής έκθεση προς τον ΟΗΕ).

Ναι, λεφτά υπάρχουν και το έλλειμμα είναι 5 %.

Δηλαδή λέει η Ελλάδα ότι και οι δύο γονείς θα διαχειριστούν την περιουσία του παιδιού τους και θα το εκπροσωπήσουν σε δίκες ή αλλού π.χ. με τους ενοικιαστές τους. Ποιόν ενδιαφέρει κάτι τέτοιο ;

Δεν λέει η έκθεση όμως ότι σχεδόν πάντα το παιδί το μεγαλώνει η μητέρα του με τον μηχανισμό της αφαίρεσης της επιμέλειας που προ περιγράφηκε τον οποίο μόνοι τους έθεσαν οι δικαστές.

Το ευχάριστο είναι ότι μετά τις αναφορές που υπέβαλε ο ΓΟΝ.ΙΣ Πειραιά προς τις αρχές της Ε.Ε. και τις ατομικές παρατηρήσεις του πάνω στην εθνική έκθεση (γιατί είχε αποκλειστεί από το Δίκτυο των Οργανώσεων για την Εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης) ο Ο.Η.Ε. επανεξέτασε την περίπτωση της Ελλάδας και εν ολίγοις έπαυσε να κατατάσσει την Ελλάδα στις χώρες με κοινή επιμέλεια όπως εσφαλμένα τον πληροφορούσαν οι εθνικές αρχές.

Το 2012 ο Συνήγορος του  Παιδιού, η εθνική αρχή για την παρακολούθηση της εφαρμογής της Δ.Σ.Δ.Π. περιέλαβε στις προτάσεις της την διατήρηση της κοινής επιμέλειας.

 

Μερικοί μύθοι στους οποίους πιστεύουν δικαστές και νομικοί :

  • Είναι καλύτερα για το παιδί να το μεγαλώνει ο ένας γονιός του για ν’αποφευχθούν οι εντάσεις στο περιβάλλον του.
  • Η θεωρία της «βαλίτσας» που εφαρμόζεται επίσης και όταν ρυθμίζεται η επικοινωνία.
  • Η θεωρία της «προσκόλησης»
  • Η θεωρία του «σταθερού περιβάλλοντος» για την ανάπτυξη του παιδιού.
  • Η θεωρία ότι είναι καλύτερα για το κάτω των 7 παιδί να μην διανυκτερεύει.
  • Η απαρχαιωμένη θεωρία ότι η επικοινωνία είναι δικαίωμα του πατέρα, όχι του παιδιού.
  • Η αντιεπιστημονική άποψη ότι το μικρότερο παιδί πρέπει να βλέπει λιγότερο τον πατέρα του.

 

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ : Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

     Η επιμέλεια πριν το 1983 ήταν ένα κεκτημένο των γυναικών, το θηλυκό ισοδύναμο της πατρικής εξουσίας.

Οι γυναικείες οργανώσεις δεν είναι πρόθυμες να εγκαταλείψουν ένα «προνόμιο» που σήμερα είναι εκτός κοινωνικής πραγματικότητας.

Σε μια κοινωνία όπου είδαμε Πρόεδρο της Βουλής, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και στρατηγούς της ΕΛ.ΑΣ γυναίκες, πρέπει να βρούμε κάτι να πολεμήσουμε για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας.

Ας πολεμήσουν κατά της κοινής επιμέλειας, ας πολεμήσουν κατά της βίας των ανδρών με μηχανισμούς που παράγουν αντί να εξαλείφουν την βία …

Τους «χρειάζεται ένας θεός» κατά τη ρήση του Μπ. Μπρέχτ.

Ο «αγώνας» αυτός δεν δίνει μόνο λόγο ύπαρξης. Δίνει επίσης και επιδοτήσεις.

Γράφτηκε ότι η οργάνωση που είχε ιδρύσει η Μαργαρίτα Παπανδρέου το 2009 έλαβε περισσότερο από 1.500.000 ευρώ σαν επιχορήγηση. Που πάνε όλ’ αυτά τα λεφτά;

Η γενική γραμματεία ισότητας ξοδεύει ατέλειωτα ποσά από χρήματα και μια στρατιά ανθρώπων ζει από τη γραφειοκρατία της Δραγατσανίου.

Σήμερα οι γυναίκες δεν ακολουθούν αυτές τις οργανώσεις παρά μόνο στο βαθμό που μοιράζουν χρήματα και παροχές οποιουδήποτε είδους.

Τελικά, μήπως η ισότητα βλάπτει τα παιδιά ;

Απόψεις Επισκεπτών ( 18 )

  1. Μιχάλης

    Παιδιά τζάμπα τρώγεστε. Αν δεν μαζευτούμε όλοι που ομολογουμένως είμαστε χιλιάδες, να συλλέξουμε υπογραφές και να πάμε στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια να διεκδικήσουμε το δίκιο μας δε θα βγει τίποτα…συγχαρητήρια στις οργανώσεις που είναι μαζί μας και πολεμάνε μαζί μας αλλά χρειάζεται να κινηθούμε νομικά με αξιώσεις υλικές, ηθικές και πάνω από όλα επικοινωνία και συνεπιμέλεια. Σε περίπτωση που η μητέρα θα αρνείται θα της αφαιρείται αυτόματα η επιμέλεια…Έχει εκδοθεί ευρωπαϊκό ψήφισμα από το Συμβούλιο της Ευρώπης…έλεος….η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να το κατακυρώσει και να το εντάξει σε νόμο…..Αν όμως δεν την ψάξουμε εμείς οι ίδιοι τη δουλειά δε θα γίνει τίποτα απολύτως. Ζούμε την απόλυτη τρέλλα και βλέπω ότι πολλοί πατεράδες απλά γκρινιάζουν. Δε θέλει γκρίνια….Θέλει αποφαστικότητα και νομική οδό….μέσω της Ευρώπης…. Ό,τι μας κάνουν είναι αντισυνταγματικό και αντίκειται στις Συνταγματικές Αρχές της Ισότητας…Όσο για τα παιδιά δεν τα υπόλογίζει κανείς……δεν το βλέπετε…? Θέλει συλλογή υπογραφών και να απευθυνθούμε στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια….Αντε ρε παιδιά ας κινητοποιηθούμε επιτελούς….θα δικαιωθούμε 100%…..

    Reply
    1. Μαρια

      Θα ήθελα να σας πω ότι ο εν διαστάσει συζυγός μου, παρόλο που πήγε να με πνίξει μπροστά στα παιδιά και έχω ασκήσει μήνυση για ενδοοικογενειακή βία και ακόμα περιμένω τη δίκη, κατάφερε με την βοήθεια του φίλου του του δικηγόρου και με δόλια μέσα να πάρει την επιμέλεια των παιδιών μας ηλικίας τότε 4 και 6 ετών. Εγώ δυστυχώς ήμουν αδαής ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν και τους δύο γονείς έστω και χωρισμένους και του τα έδινα μέχρι και να τα πάει διακοπές εώς ότου για τρίτη φορά έγινε βίαιος προς τα εμένα και στράφηκα δικαστικώς. Επομένως όλα είναι δυνατά με λίγη τύχη και τις κατάλληλες γνωριμίες. Το αποτέλεσμα όμως αξίζει; Και τα δύο παιδιά διαγνώστηκαν με προβλήματα, δεν τα πηγαίνει για θεραπεία και τα βράδυα πεινάνε γιατί τα ταπεράκια της μητέρας του δεν φτάνουν για φαγητό μεσημέρι βράδυ!! Εξωσχολικές δραστηριότητες καμμία γιατί η διατροφή μου πηγαίνει σε νταντάδες και αυτός κοιτάζει να αγοράσει σπίτι στα Βόρεια Προάστεια. Του πήρε μήνες να μάθει να τους κόβει τα νύχια τους. Εγώ ήμουν αυτή που ήθελα παιδιά και ρίσκαρα τη ζωή μου να τα φέρω στον κόσμο, τα θήλασα ματώνοντας τις θηλές μου και καταστρέφοντας το σώμα μου, τους έλεγα παραμύθια, τα φρόντιζα ενώ παράλληλα ήμουν και ο κουβαλητής εφού ο εν διαστάσει σύζυγός ανέκαθεν βαριότανε μέχρι και τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ. Είμαι αντίθετη στις μητέρες που εμποδίζουν επικοινωνία αλλά μου κάνει εντύπωση πως τόσοι πατεράδες πιστεύουν ότι είναι καταλληλότεροι για τη φροντίδα και ανατροφή μικρών παιδιών!! Το να παίρνουν τα παιδιά οι πατεράδες και να φορτώνουν τη φροντίδα σε άλλες, δεν σημαίνει ότι ειναι καταλληλότεροι!! Εγώ πάντως επέλεξα πολύ λάθος άνθρωπο για πατέρα των παιδιών μου και πληρώνω το λάθος μου πολύ ακριβά. Οικονομικά έχω καταρρεύσει αλλά κάθε φορά που λέω να τα παρατήσω στο έλεος του πατέρα τους, βγαίνουν αλήθειες οδυνηρές, όπως ότι ακόμα τους ασκεί σωματική τιμωρία.

      Reply
  2. Μηνας

    Φιλε μιχαλη εχεις δικιο…αν εχεις γνωσεις επι του θεματος θα ηθελα να τα πουμε λιγο αλλα πως θα επικοινωνησουμε απο δω…περιμενω απαντηση…ελπιζω να το δεις

    Reply
  3. Μαρίνος

    Απευθύνομαι στην ιστοσελίδα γιατί έχω το εξής θέμα:
    Δεν έχω χωρίσει ακόμα, αλλά είναι φανερό ότι υπάρχει ασυμφωνία χαρακτήρων με τη γυναίκα μου. Ζούμε και εργαζόμαστε στη Β. Ελλάδα, αλλά ο τόπος καταγωγής της γυναίκας μου είναι η Πελοπόννησος. Και αυτό ακριβώς είναι που με ανησυχεί. Μήπως πάρει το παιδί μου και δεν μπορώ να το βλέπω και να έχω επικοινωνία μαζί του. Μπορεί (καθώς απο ότι αντιλαμβάνομαι θα της δοθεί η επιμέλεια σε περίπτωση διαζυγίου) να επιστρέψει στο πατρικό της χωρίς τη δική μου συγκατάθεση?
    Ευχαριστώ εκ των προτέρων για την οποιαδήποτε απάντηση

    Reply
  4. Pantelis

    Αγαπητοί φίλοι. Ζω ένα δράμα. Έχω χωρίσει. Πριν τρεις μήνες. Δεν μου δεινει τα παιδιά και δεν με αφήνει ούτε να τους μιλήσω. Λέγοντας μου είμαι επικίνδυνος και ότι τους δημιουργώ ψυχολογικά προβλήματα. Εκείνη έκανε αμέσως άλλη σχέση και τον βάζει μέσα στο σπίτι σε δύο κορίτσια 6 και 4. Είμαστε στα δικαστήρια και ζητώ συνεπιμελεια. Μου λένε όλοι ακατόρθωτο. Δηλαδή εγώ μόνο θα πληρώνω και θα βλέπω τα παιδιά σαν θείος. Γιατί;;; κράτος;;;; γιατί;;;; είμαι πατέρας

    Reply
  5. Κωνσταντίνα Κουτρούλη

    Είμαι ανύπαντρη μητέρα ενός αγοριού ενος έτους και ασκώ μόνη μου την γονική μέριμνα, το μωρό το αναγνώρισε με συμβολαιογραφική πράξη κατόπιν πίεσης και τεστ dna. Μου καταβάλλει διατροφή και δεν έχει έρθει ποτέ να δει το μωρό, τώρα μου είπε ότι θα το ζητήσει δικαστικώς.. λόγω του ότι δεν του έχω εμπιστοσύνη και λόγω του ότι μένει σε άλλη πόλη φοβάμαι να το παίρνει αλλά όπως του έχω πει δεν έχω πρόβλημα να έρχεται να το βλέπει στην πόλη που ζούμε με την παρουσία μου.
    Ως η μόνη ασκουσα της γονικής μέριμνας έχω δικαίωμα να μην δίνω το παιδί;;

    Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *