Ιατρικά

Κωνσταντίνος Λαδάκης, ιατρός νευρολόγος

 

Το καλοκαίρι του 1985 ο Richard Alan Gardner, κλινικός καθηγητής Παιδοψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Columbia, εισήγαγε τον όρο Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης (PAS).

 

Από τότε στην επιστημονική κοινότητα υφίσταται μία δημόσια συζήτηση είναι στο κατά πόσο αποτελεί ένα «σύνδρομο» ή μια συγκεκριμένη ατομική ψυχική «διαταραχή» ή ένα μοντέλο δυσλειτουργικής οικογενειακής σχέσης. Η ερμηνεία του συνδρόμου έχει τη δική της εγκυρότητα, αλλά χρειάζεται περαιτέρω συστηματικές και ευρείας κλίμακας μελέτες για να διευκρινιστούν τα χαρακτηριστικά του (π.χ. η διάρκεια και η ένταση των συμπτωμάτων) και να καθοριστούν κατάλληλα αντικειμενικά διαγνωστικά κριτήρια για την ακριβέστερη διάγνωση και την έγκυρη θεραπεία.

 

Η πρώτη διεθνής έκδοση ταξινόμησης, γνωστή ως Διεθνής Κατάλογος Αιτιών Θανάτου, εγκρίθηκε από το Διεθνές Στατιστικό Ινστιτούτο το 1893. H ΠΟΥ ανέλαβε το ICD κατά τη δημιουργία του το 1948 και δημοσίευσε την 6η έκδοση, το ICD-6, που ενσωμάτωσε τη νοσηρότητα για πρώτη φορά. Οι κανονισμοί της Ονοματολογίας της ΠΟΥ, που εγκρίθηκαν το 1967, ορίζουν ότι τα κράτη μέλη χρησιμοποιούν την πλέον πρόσφατη αναθεώρηση της ICD για στατιστικές θνησιμότητας και νοσηρότητας. Το ICD έχει αναθεωρηθεί και δημοσιευτεί σε σειρά εκδόσεων για να αντικατοπτρίζει την πρόοδο της υγείας και της ιατρικής επιστήμης με την πάροδο του χρόνου. Το ICD-10 εγκρίθηκε τον Μάιο του 1990 από την 41η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας. Αναφέρεται σε περισσότερα από 20.000 επιστημονικά άρθρα και χρησιμοποιείται από περισσότερες από 100 χώρες σε όλο τον κόσμο.

 

Το ICD-10 Version 2016 ή αλλιώς η Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση των Νόσων και των Σχετικών Προβληνάτων Υγείας 10η αναθεωρημένα έκδοση – 2016 (internqtional Statistical Classificaton of Diseases and related Health Problems 10th Revision – version 2016) είναι η ισχύουσα σήμερα μορφή της κωδικοποίησης των Νόσων και των Σχετικών Προβλημά;των Υγείας. Εάν στην αναζήτηση πληκτρολογήσουμε τον όρο Parental Αlienation δεν μας δίνει κανένα αποτέλεσμα.

 

Εάν στον ιστότοπο της Π.Ο.Υ. για το ICD 11 (προηγμένη προεπισκόπηση -Δεκέμβριος 2018) στην αναζήτηση (search) //icd.who.int/browse11/l-m/en πληκτρολογήσουμε τη φράση Parental Alienation μας οδηγεί στην ιστοσελίδα //icd.who.int/browse11/l-m/en#///id.who.int/icd/entity/547677013   (κωδικός QE52.0 Caregiver-child relationship problem).

 

Tο Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης ή η Διαταραχή Γονικής Αποξένωσης ή όπως αλλιώς θα προτιμούσε κανείς να ονομάζεται αυτή η νοσολογική οντότητα αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πρόβλημα δημόσιας υγείας. Η καθυστερημένη επίσημη αναγνώριση του από την επιστημονική κοινότητα έχει αρνητικές συνέπειες σε όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτό το πρόβλημα. Η επιστημονική κοινότητα οφείλει να προχωρήσει το συντομότερο δυνατόν στη συστηματική μελέτη και στην καθιέρωση αντικειμενικών διαγνωστικών κριτηρίων ώστε να χορηγείται η κατάλληλη θεραπεία και ταυτόχρονα να μη δίνεται το δικαίωμα σε κάποιους να υποστηρίζουν ότι δεν υφίσταται αυτό το πρόβλημα και επιπλέον αυτή η διάγνωση να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί καταχρηστικά σε νομικά ζητήματα.

 

Κάτι ανάλογο έχει συμβεί και στο παρελθόν με τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες. Η εμπειρία των τραυματικών γεγονότων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας από αρχαιοτάτων χρόνων (π.χ. περιγραφές στη μυθολογία). Παραδόξως, η επιστημονική ενασχόληση με το τραύμα και τα επακόλουθα του είναι πολύ πιο πρόσφατα, ξεκινώντας από τις παρατηρήσεις των χειρουργών σχετικά με τις συναισθηματικές αντιδράσεις μεταξύ ατόμων που τραυματίστηκαν σοβαρά σε ατυχήματα (π.χ. Erichsen, 1866, Page, 1883). Η συνειδητοποίηση και η αντίληψη των προβλημάτων ψυχικής υγείας που προκύπτουν μετά από ένα τραύμα εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου ως αποτέλεσμα των προόδων της εμπειρικής γνώσης και των αλλαγών στην πολιτισμική συνείδηση. Η επιστημονική κοινότητα καθυστέρησε πολύ να ασχοληθεί με αυτήν τη νοσολογική οντότητα και αυτό έγινε μετά από την καταγραφή πληθώρας περιστατικών σε βετεράνους του Βιετνάμ. Η επίσημη αναγνώριση, με τη μορφή διαγνωστικών κριτηρίων για τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, ήρθε το 1980 από την American Psychiatric Association (APA), 5 χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου του Βιετνάμ. Η εισαγωγή αυτής της διαγνωστικής κατηγορίας προκάλεσε διαμάχες που διαρκούν μέχρι σήμερα και αφορούν πολλά ζητήματα. Όμως η διαφορετική προσέγγιση ενός ζητήματος δεν σημαίνει αυτόματα, ότι αυτό δεν υπάρχει. Η επίσημη αναγνώριση της διαταραχής αυτής, παρά τις όποιες διαφωνίες μεταξύ των επιστημόνων άνοιξε το δρόμο ώστε σήμερα οι πάσχοντες να υποστηριζόνται με την κατάλληλη θεραπευτική προσέγγιση.

 

Από την 18η/6/2018 έχει ταξινομηθεί η Γονική Αποξένωση στον κατάλογο στον κατάλογο Νόσων και Σχετικών Προβλημάτων Υγείας της Π.Ο.Υ. ως μια δυσλειτουργική σχέση στην οικογένεια στα πλαίσια προβλημάτων φροντιστή – παιδιού. Από τη πρόσφατη κατάταξή της η επιστημονική κοινότητα συνεχίζει να επεξεργάζεται τον ορισμό, τα κριτήρια, την διάγνωση και θεραπεία. Αναμφισβήτητα όμως η Γονική Αποξένωση έχε περιληφθεί στον κατάλογο των Νόσων και των Προβλημάτων Υγείας. Κανείς δεν δικαιούται να την αρνηθεί και κάθε κρατική αρχή οφείλει να ενεργεί, όπως θα έκανε για κάθε νόσο.

Κωνσταντίνος Λαδάκης, ιατρός νευρολόγος

 

 

In 1985, Richard Alan Gardner, Clinical Professor of Psychiatry at Columbia University first introduced the term Parental Abuse Syndrome (PAS).

 

Since then there has been a public debate on whether it is a «syndrome» or a specific individual mental «disorder» or a model of dysfunctional family relationship. The interpretation of the syndrome has its own validity but further systematic and wide – scale studies are needed to clarify its characteristics (eg the duration and intensity of the symptoms) and to define appropriate objective diagnostic criteria for more accurate diagnosis and diagnosis valid treatment.

 

The first international classification, known as the International List of Causes of Death, was approved by the International Statistical Institute in 1893. WHO took over ICD at its inception in 1948 and published the 6th edition, ICD-6, which incorporated morbidity for the first time time. The WHO Nomenclature Regulations, adopted in 1967, state that Member States use the most recent ICD revision for mortality and morbidity statistics. The ICD has been revised and published in a series of publications to reflect the progress of health and medical science over time. The ICD-10 was adopted in May 1990 by the 41st World Health Assembly. It is referenced in more than 20,000 scientific articles and is used by more than 100 countries around the world.

 

ICD-10 Version 2016 or otherwise the International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems, 10th Revision-version 2016, is the current form of Disease Coding and of Related Health Problems. A search for the term Parental Alienation in search, it does not give any results.

 

If on the WHO website for ICD 11 (Advanced Preview – December 2018) a search //icd.who.int/browse11/l-m/en for the term Parental Alienation leads us to the website //icd.who.int/browse11/l-m/en#///id.who.int/icd/entity/547677013   (code QE52.0 Caregiver – child relationship problem).

 

Parental Alienation Syndrome or Parental Alienation Disorder, or in any other way that could be named this disease entity, is undoubtedly a public health problem. Its delayed official recognition by the scientific community has a negative impact on all those involved in this problem. The scientific community must proceed as soon as possible to the systematic study and to the establishment of objective diagnostic criteria in order to administer the appropriate treatment and at the same time to prevent arguments that this problem does not exist and furthermore to prevent misusing this diagnosis in legal cases.

 

Since 18/6/2018, Parental Alienation has been classified in the WHO List of Diseases and Related Health Problems as a dysfunctional relationship in the family and as a care provider – child problem. Since the recent classification, W H O has continued to work on the definition, the criteria, the diagnosis and the treatment. Undoubtedly Parental Alienation has been included in the list of Diseases and Health Problems. Nobody can deny its existence. Every state authority has an obligation to act, as if it was for any other disease.

Konstantinos Ladakis, neurologist

Πρόσκληση και πρόγραμμα της Ημερίδας 3ης Μαρτίου 2019

Κατά της Γονικής Αποξένωσης

Ολοκληρωσε τις εργασίες του το Συνέδριο στο Στρασβούργο

Περισσότεροι από 200 συμμετέχοντες από 40 χώρες πήγαν στο Στρασβούργο για τις εργασίες του 4ου συνεδρίου του ICSP. Διαβάστε τη γνώμη μας για τις εργασίες του.

Ο ρόλος του πατέρα στην καθημερινή ανάπτυξη των παιδιών

Η συνέντευξη του κ. Γεωργιάδη, η εκμπομπή στο ραδιόφωνο και η μελέτη του που έχει δημοσιευθει.

Νέες προσεγγίσεις στο διαζύγιο με παιδιά : Ένα πρόβλημα της δημόσιας υγείας

Ένα άρθρο του ιατρού VEZETTI το οποίο δίνει μια νέα διάσταση στο όλο ζήτημα της ανατροφής παιδιών.

Κοινωνική Επιστήμη και Σχέδια Ανατροφής (Parenting Plans), για Μικρά Παιδιά: Μια Αναφορά Γενικής Συναίνεσης

Η μετάφρασή μας στα ελληνικά του κεφαλαιώδους σημασίας άρθρου του καθηγητή WARSHAK που συνοδεύεται από τη συναίνεση 110 (τελικά περισσότερων) διεθνούς φήμης ερευνητών

Richard A. Warshak – Κοινωνική Επιστήμη και Σχέδια Ανατροφής (Parenting Plans), για Μικρά Παιδιά: Μια Αναφορά Γενικής Συναίνεσης

H σημαντικότερη επισκόπηση μελετών παγκοσμίως σε σχέση με την επιμέλεια τέκνων και διανυκτέρευση ειδικά από 0 - 4 ετών. Συνυπογράφεται από 110 κορυφαίους ακαδημαϊκους και ερευνητές και επαγγελματίες ψυχοκοινωνικών ειδικοτήτων.

Διεθνές Συνέδριο για την Κοινή Ανατροφή – Shared Parenting 2017 : Ένα Ορόσημο.

Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην Huffigton Post και δίνει το στίγμα του σκοπού και της σημασίας της μεγαλύτερης μέχρι σήμερα επιστημονικής διοργάνωσης με θέμα την κοινή ανατροφή παιδιών.

25η Απριλίου, η παγκόσμια ημέρα ΚΑΤΑ της Γονικής Αποξένωσης – Parental Alienation Syndrom

Πρωτοβουλία του Συλλόγου Συνεπιμέλεια κατά της Γονικής Αποξένωσης. Καλείστε όλοι να συμμετέχετε.

Πρόσβαση στα ιατρικά δεδομένα των παιδιών και σε γονέα χωρις την επιμέλεια

Τα θέματα υγείας του παιδιού είναι τμήμα της (κοινής) γονικής μέριμνας και όχι της επιμέλειας.