Υγεία

 

 

Παρά τις προσπάθειες διαφόρων ομάδων που διέπονται από πολιτικές ιδεολογίες που αρνούνται την γονική αποξένωση, στις 25 Μαΐου 2019, η Παγκόσμια Οργάνωση  Υγείας αποδέχθηκε την τρέχουσα έκδοση του ICD-11, η οποία περιέχει τον ταξινομητικό όρο parental alienation για τον κωδικό QE.52 Problem CaregiverChild Relationship.

 

To  δελτίο Τύπου της Π.Ο.Υ. ξεκινάει …

 

     Τα κράτη μέλη συμφώνησαν σήμερα να υιοθετήσουν την ενδέκατη αναθεώρηση της διεθνούς στατιστικής ταξινόμησης των ασθενειών και των σχετικών προβλημάτων υγείας (ICD-11), η οποία θα τεθεί σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2022.

 

     Το ICD είναι η βάση για τον εντοπισμό των τάσεων και στατιστικών για την υγεία σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς και του διεθνούς προτύπου για την αναφορά ασθενειών και προβλημάτων υγείας. Πρόκειται για το πρότυπο διαγνωστικής ταξινόμησης για όλους τους κλινικούς και ερευνητικούς σκοπούς. Το ICD ορίζει το σύνολο των ασθενειών, διαταραχών, τραυματισμών και άλλων σχετικών προβλημάτων υγείας.

 

     Το ICD καταγράφει επίσης παράγοντες που επηρεάζουν την υγεία ή εξωτερικές αιτίες θνησιμότητας και νοσηρότητας, παρέχοντας μια ολιστική ματιά σε κάθε πτυχή της ζωής που μπορεί να επηρεάσει την υγεία.

 

 

Υπήξε ένα πρόσφατο κύμα οργανωμένων υπομνημάτων και συγκέντρωσης υπογραφών από οργανώσεις δικαιωμάτων των γυναικών με στόχο να μην συμπεριληφθεί η Γονική Αποξένωση στο ICD-11. Η αντίδραση αυτή πηγάζει από μια εικαζόμενη και όχι αληθινή κατανόηση της γονικής αποξένωσης.  Η  Π. Ο. Υ. όμως δεν ενέδωσε στην πίεση της παραπληροφόρησης και των ψευδών ειδήσεων σχετικά με τη γονική αποξένωση. Δεν Γονική Αποξένωση δεν είναι πλέον  ένα εργαλείο στα χέρια κακοποιητών πρώην συντρόφων κατά το διαζύγιο ή  τον χωρισμό των γονέων αλλά αγνωρίζεται ως το πρόβλημα ψυχικής υγείας που πραγματικά είναι.

 

Σε αυτό τον εξελισσόμενο τομέα έρευνας και κατανόησης της αδικαιολόγητης απόρριψης από ένα παιδί του ενός γονέα μετά το διαζύγιο ή τον χωρισμό των γονεών, έχουμε φθάσει πλέον στο σημείο καμπής, δηλαδή στην εποχή  πριν και μετά το ICD-11.

 

Η αδικαιολόγητη απόρριψη του γονέα από ένα παιδί μετά το διαζύγιο ή τον χωρισμό των γονέων ορίζεται πλέον ως πρόβλημα σχέσης φροντιστή-παιδιού που αναγνωρίζεται από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας. Αυτό το πρόβλημα σχέσης φροντιστή παιδιού – παιδιού ορίζεται ήδη σαφώς στην επιστημονική βιβλιογραφία η οποία αναπτύσσεται τώρα με ταχείς ρυθμούς. Βρισκόμαστε πλέον μακριά από την πολιτικά στρατευμένη υποβάθμιση του προβλήματος στη θέση ενός όπλου σε έναν πόλεμο για «επικοινωνία» με έναν γονέα μετά τον χωρισμό των γονεών. Οι εκφάνσεις του προβλήματος, οι οποίες είναι συνυφασμένες βαθιά με τον ιστό της κοινωνίας, της οικογένειας, των διαπροσωπικών σχέσεων, τη στάση απέναντι στα παιδιά και τη ψυχολογία του διαζυγίου και του χωρισμού των γονέων, γίνονται πλέον κατανοητές, αποδεικνύονται και αντιμετωπίζονται.

 

Η εξέλιξη αυτή, το ότι συμπεριλήφθηκε η Γονική Αποξένωση σςτο CD-11 είναι το αποτέλεσμα της επιστημονικής δράσης επιστημονικών φορέων μελέτης της Γονικής Αποξένωσης που επί έτη  τημελετούν και την αναδεικνύουν ως νόσο. Τέλος, μετά τη διαπίστωση της νόσου ακολουθεί η θεραπεία. Γενιές ολόκληρες παιδιών και γονέων χρειάζονται απελπισμένα αντιμετώπιση, υποστήριξη και θεραπεία.

 

Το έργο όλων τώρα ξεκινάει και σίγουρα δεν περιορίζεται στην απλή διαπίστωση της βλάβης και του πόνου που έχει προκληθεί στα παιδιά και τις οικογένειες που έχουν προσβληθεί (ναι, αυτή είναι η λέξη) από τη Γονική Αποξένωση.

Κωνσταντίνος Λαδάκης, ιατρός νευρολόγος

 

Το καλοκαίρι του 1985 ο Richard Alan Gardner, κλινικός καθηγητής Παιδοψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Columbia, εισήγαγε τον όρο Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης (PAS).

 

Από τότε στην επιστημονική κοινότητα υφίσταται μία δημόσια συζήτηση είναι στο κατά πόσο αποτελεί ένα «σύνδρομο» ή μια συγκεκριμένη ατομική ψυχική «διαταραχή» ή ένα μοντέλο δυσλειτουργικής οικογενειακής σχέσης. Η ερμηνεία του συνδρόμου έχει τη δική της εγκυρότητα, αλλά χρειάζεται περαιτέρω συστηματικές και ευρείας κλίμακας μελέτες για να διευκρινιστούν τα χαρακτηριστικά του (π.χ. η διάρκεια και η ένταση των συμπτωμάτων) και να καθοριστούν κατάλληλα αντικειμενικά διαγνωστικά κριτήρια για την ακριβέστερη διάγνωση και την έγκυρη θεραπεία.

 

Η πρώτη διεθνής έκδοση ταξινόμησης, γνωστή ως Διεθνής Κατάλογος Αιτιών Θανάτου, εγκρίθηκε από το Διεθνές Στατιστικό Ινστιτούτο το 1893. H ΠΟΥ ανέλαβε το ICD κατά τη δημιουργία του το 1948 και δημοσίευσε την 6η έκδοση, το ICD-6, που ενσωμάτωσε τη νοσηρότητα για πρώτη φορά. Οι κανονισμοί της Ονοματολογίας της ΠΟΥ, που εγκρίθηκαν το 1967, ορίζουν ότι τα κράτη μέλη χρησιμοποιούν την πλέον πρόσφατη αναθεώρηση της ICD για στατιστικές θνησιμότητας και νοσηρότητας. Το ICD έχει αναθεωρηθεί και δημοσιευτεί σε σειρά εκδόσεων για να αντικατοπτρίζει την πρόοδο της υγείας και της ιατρικής επιστήμης με την πάροδο του χρόνου. Το ICD-10 εγκρίθηκε τον Μάιο του 1990 από την 41η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας. Αναφέρεται σε περισσότερα από 20.000 επιστημονικά άρθρα και χρησιμοποιείται από περισσότερες από 100 χώρες σε όλο τον κόσμο.

 

Το ICD-10 Version 2016 ή αλλιώς η Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση των Νόσων και των Σχετικών Προβληνάτων Υγείας 10η αναθεωρημένα έκδοση – 2016 (internqtional Statistical Classificaton of Diseases and related Health Problems 10th Revision – version 2016) είναι η ισχύουσα σήμερα μορφή της κωδικοποίησης των Νόσων και των Σχετικών Προβλημά;των Υγείας. Εάν στην αναζήτηση πληκτρολογήσουμε τον όρο Parental Αlienation δεν μας δίνει κανένα αποτέλεσμα.

 

Εάν στον ιστότοπο της Π.Ο.Υ. για το ICD 11 (προηγμένη προεπισκόπηση -Δεκέμβριος 2018) στην αναζήτηση (search) //icd.who.int/browse11/l-m/en πληκτρολογήσουμε τη φράση Parental Alienation μας οδηγεί στην ιστοσελίδα //icd.who.int/browse11/l-m/en#///id.who.int/icd/entity/547677013   (κωδικός QE52.0 Caregiver-child relationship problem).

 

Tο Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης ή η Διαταραχή Γονικής Αποξένωσης ή όπως αλλιώς θα προτιμούσε κανείς να ονομάζεται αυτή η νοσολογική οντότητα αποτελεί αναμφισβήτητα ένα πρόβλημα δημόσιας υγείας. Η καθυστερημένη επίσημη αναγνώριση του από την επιστημονική κοινότητα έχει αρνητικές συνέπειες σε όλους τους εμπλεκόμενους σε αυτό το πρόβλημα. Η επιστημονική κοινότητα οφείλει να προχωρήσει το συντομότερο δυνατόν στη συστηματική μελέτη και στην καθιέρωση αντικειμενικών διαγνωστικών κριτηρίων ώστε να χορηγείται η κατάλληλη θεραπεία και ταυτόχρονα να μη δίνεται το δικαίωμα σε κάποιους να υποστηρίζουν ότι δεν υφίσταται αυτό το πρόβλημα και επιπλέον αυτή η διάγνωση να μην μπορεί να χρησιμοποιηθεί καταχρηστικά σε νομικά ζητήματα.

 

Κάτι ανάλογο έχει συμβεί και στο παρελθόν με τη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες. Η εμπειρία των τραυματικών γεγονότων αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας από αρχαιοτάτων χρόνων (π.χ. περιγραφές στη μυθολογία). Παραδόξως, η επιστημονική ενασχόληση με το τραύμα και τα επακόλουθα του είναι πολύ πιο πρόσφατα, ξεκινώντας από τις παρατηρήσεις των χειρουργών σχετικά με τις συναισθηματικές αντιδράσεις μεταξύ ατόμων που τραυματίστηκαν σοβαρά σε ατυχήματα (π.χ. Erichsen, 1866, Page, 1883). Η συνειδητοποίηση και η αντίληψη των προβλημάτων ψυχικής υγείας που προκύπτουν μετά από ένα τραύμα εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου ως αποτέλεσμα των προόδων της εμπειρικής γνώσης και των αλλαγών στην πολιτισμική συνείδηση. Η επιστημονική κοινότητα καθυστέρησε πολύ να ασχοληθεί με αυτήν τη νοσολογική οντότητα και αυτό έγινε μετά από την καταγραφή πληθώρας περιστατικών σε βετεράνους του Βιετνάμ. Η επίσημη αναγνώριση, με τη μορφή διαγνωστικών κριτηρίων για τη διαταραχή μετατραυματικού στρες, ήρθε το 1980 από την American Psychiatric Association (APA), 5 χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου του Βιετνάμ. Η εισαγωγή αυτής της διαγνωστικής κατηγορίας προκάλεσε διαμάχες που διαρκούν μέχρι σήμερα και αφορούν πολλά ζητήματα. Όμως η διαφορετική προσέγγιση ενός ζητήματος δεν σημαίνει αυτόματα, ότι αυτό δεν υπάρχει. Η επίσημη αναγνώριση της διαταραχής αυτής, παρά τις όποιες διαφωνίες μεταξύ των επιστημόνων άνοιξε το δρόμο ώστε σήμερα οι πάσχοντες να υποστηριζόνται με την κατάλληλη θεραπευτική προσέγγιση.

 

Από την 18η/6/2018 έχει ταξινομηθεί η Γονική Αποξένωση στον κατάλογο στον κατάλογο Νόσων και Σχετικών Προβλημάτων Υγείας της Π.Ο.Υ. ως μια δυσλειτουργική σχέση στην οικογένεια στα πλαίσια προβλημάτων φροντιστή – παιδιού. Από τη πρόσφατη κατάταξή της η επιστημονική κοινότητα συνεχίζει να επεξεργάζεται τον ορισμό, τα κριτήρια, την διάγνωση και θεραπεία. Αναμφισβήτητα όμως η Γονική Αποξένωση έχε περιληφθεί στον κατάλογο των Νόσων και των Προβλημάτων Υγείας. Κανείς δεν δικαιούται να την αρνηθεί και κάθε κρατική αρχή οφείλει να ενεργεί, όπως θα έκανε για κάθε νόσο.

Κωνσταντίνος Λαδάκης, ιατρός νευρολόγος

 

 

In 1985, Richard Alan Gardner, Clinical Professor of Psychiatry at Columbia University first introduced the term Parental Abuse Syndrome (PAS).

 

Since then there has been a public debate on whether it is a «syndrome» or a specific individual mental «disorder» or a model of dysfunctional family relationship. The interpretation of the syndrome has its own validity but further systematic and wide – scale studies are needed to clarify its characteristics (eg the duration and intensity of the symptoms) and to define appropriate objective diagnostic criteria for more accurate diagnosis and diagnosis valid treatment.

 

The first international classification, known as the International List of Causes of Death, was approved by the International Statistical Institute in 1893. WHO took over ICD at its inception in 1948 and published the 6th edition, ICD-6, which incorporated morbidity for the first time time. The WHO Nomenclature Regulations, adopted in 1967, state that Member States use the most recent ICD revision for mortality and morbidity statistics. The ICD has been revised and published in a series of publications to reflect the progress of health and medical science over time. The ICD-10 was adopted in May 1990 by the 41st World Health Assembly. It is referenced in more than 20,000 scientific articles and is used by more than 100 countries around the world.

 

ICD-10 Version 2016 or otherwise the International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems, 10th Revision-version 2016, is the current form of Disease Coding and of Related Health Problems. A search for the term Parental Alienation in search, it does not give any results.

 

If on the WHO website for ICD 11 (Advanced Preview – December 2018) a search //icd.who.int/browse11/l-m/en for the term Parental Alienation leads us to the website //icd.who.int/browse11/l-m/en#///id.who.int/icd/entity/547677013   (code QE52.0 Caregiver – child relationship problem).

 

Parental Alienation Syndrome or Parental Alienation Disorder, or in any other way that could be named this disease entity, is undoubtedly a public health problem. Its delayed official recognition by the scientific community has a negative impact on all those involved in this problem. The scientific community must proceed as soon as possible to the systematic study and to the establishment of objective diagnostic criteria in order to administer the appropriate treatment and at the same time to prevent arguments that this problem does not exist and furthermore to prevent misusing this diagnosis in legal cases.

 

Since 18/6/2018, Parental Alienation has been classified in the WHO List of Diseases and Related Health Problems as a dysfunctional relationship in the family and as a care provider – child problem. Since the recent classification, W H O has continued to work on the definition, the criteria, the diagnosis and the treatment. Undoubtedly Parental Alienation has been included in the list of Diseases and Health Problems. Nobody can deny its existence. Every state authority has an obligation to act, as if it was for any other disease.

Konstantinos Ladakis, neurologist

Η Γονική Αποξένωση είναι μια κατάσταση κατά την οποία ένας γονέας είναι αποξενωμένος με το παιδί του / της από τις ενέργειες κάποιου άλλου, συνήθως ενός μέλους της οικογένειας, συχνά μετά ένα χωρισμό, διαζύγιο ή αντιδικία για την επιμέλεια ή την ανατροφή του παιδιού.

 25ηΑπριλίου (1)

Τέτοιες ενέργειες συνήθως καθοδηγούνται από τα αρνητικά συναισθήματα που συνοδεύουν τις οικογενειακές διαφορές που επιλύονται με σύγκρουση, δηλαδή με αντιδικία. Η Γονική Αποξένωση εμφανίζεται αφότου το παιδί εσωτερικεύσει μια συμπεριφορά του γονέα ή του προσώπου που το επηρεάζει η οποία συμπεριφορά  αποσκοπεί στο να μειώσει τον άλλο γονέα.

 

Η Γονική Αποξένωση μπορεί να φθάσει στο πιο επικίνδυνο σημείο της σε καταστάσεις υψηλού επίπεδου σύγκρουσης, όπως όταν τα παιδιά (και οι γονείς) εκτίθενται στη δοκιμασία της αντιδικίας για την επιμέλεια των παιδιών. Η αντιδικία για την επιμέλεια οδηγεί σε μία δίκη, δηλαδή μια διαδικασία κατά την οποία οι γονείς χρησιμοποιούν – και αρκετά συχνά ενθαρρύνονται ή κατευθύνονται στο να χρησιμοποιούν – τα παιδιά τους για να διασύρουν, να κατηγορήσουν, να συκοφαντήσουν ή ν’ αποκλείσουν τον άλλο γονέα.

 

Η αντιδικία για την επιμέλεια του παιδιού – η πιο γνωστή αιτία Γονικής Αποξένωσης – προξενεί φόβο, θυμό, ακραίες συγκρούσεις μεταξύ των γονέων και όλ’ αυτά σε διαφορετική κάθε φορά έκταση Γονική Αποξένωση που είναι εν γένει επιβλαβής για τα παιδιά που υποβάλλονται σε αυτή καθώς και στον ένα γονέα ή και στους δύο γονείς.

 

Η αντιδικία για την επιμέλεια των παιδιών και την επικοινωνία, τελικά είναι μια από τις πιο ακραίες μορφές παιδικής κακοποίησης.

 

 

Ωστόσο αυτές οι πρακτικές αποβαίνουν ιδιαίτερα προσοδοφόρες και εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σε βάρος μεγάλου τμήματος του πληθυσμού στις περισσότερες σύγχρονες κοινωνίες.

 

Η Γονική Αποξένωση είναι συνήθως επιζήμια για την ψυχική και συναισθηματική υγεία των παιδιών που επηρεάζονται άμεσα και μπορεί να επηρεάζει τις σχέσεις του παιδιού με τον στοχοποιημένο γονέα, καθώς και τη σχέση τους με τον άλλο γονέα ή το πρόσωπο που φροντίζει το παιδί.

 

Η Γονική Αποξένωση  συναντάται στα διάφορα στάδια του διαζυγίου και ειδικότερα στις δίκες για την επιμέλεια, την ανατροφή ή την επικοινωνία του παιδιού.

 

Όταν χρησιμοποιείται η αντιδικία για να επιλυθούν αυτές οι οικογενειακές διαφορές, είναι φυσικό τα σχολεία, τα μέλη της ευρείας οικογένειας καθώς και οι άμεσα εμπλεκόμενοι δικηγόροι, δικαστές, επαγγελματίες της ψυχικής υγείας ν’ αντιμετωπίζουν τους γονείς ως «αντίπαλους» και να παίρνουν θέση στο πλευρό του ένα ή του άλλου.

 

Κατά την εκπαίδευση των δικαστών συνήθως γίνεται ελάχιστη μνεία στην διαμεσολάβηση, και δεν διδάσκονται ότι είναι συνήθως πολύ επιβλαβές για τα παιδιά, την επιμέλεια των οποίων ρυθμίζουν, να  παίρνουν θέση υπέρ κάποιου γονέα.

 

 

Ο «νικητής», ή αυτός που θεωρείται «ο καλύτερος» γονέας, κατά τη νομική πρακτική που ακολουθείται, θα πρέπει ν’ αναλάβει την «επιμέλεια» των παιδιών, δηλαδή το πάνω χέρι, ενώ ο ηττημένος γονιός θεσμικά αποξενώνεται από το παιδί του / της.

 

Ο γονιός αυτός συχνά απομακρύνεται από τη ζωή του παιδιού με τη χρήση ενός ή και περισσότερων τσιτάτων, δηλαδή κάποιου από τους πολλούς αμφισβητούμενα ασαφείς κανόνες όπως «το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού» ή ενός ασαφούς νομικού όρου απ’ αυτούς που χρησιμοποιούνται εναντίον των γονέων και των παιδιών στις περιπτώσεις αντιδικίας για επιμέλεια όπως «κακοποίηση», «κατάχρηση» κ.λπ.

 

Λόγω της αντιεπιστημονικής εκτίμησης των δεδομένων κατά την ανάθεση της επιμέλειας, λόγω του κίνητρου του κέρδους και λόγω ανεπάρκειας στην εκπαίδευση / τα κριτήρια εκτίμησης / τις δεξιότητες του εκτιμητή, ο υγιέστερος γονιός συχνά είναι αυτός στον οποίο κολλάνε ετικέτες και στοχοποιείται.

 

Αυτό μπορεί να συμβεί και όταν ο εμπειρογνώμονας προτείνεται, προσλαμβάνεται και πληρώνεται από τον λιγότερο «υγιή» γονιό ή από ένα δικηγορικό γραφείο που αναμένει συγκεκριμένα αποτελέσματα από τον εμπειρογνώμονα, όπως την έντονη και μακροχρόνια διαμάχη.

 

Ο γονέας που «χάνει» τη δίκη συχνά περιορίζεται στο ρόλο αυτού που πληρώνει ή που περιορίζεται σε ένα μικρό βαθμό γονικού ρόλου, συχνά αυθαίρετα ή με βάση αφηγήσεις του άλλου γονιού. Ο ρόλος του αποξενωμένου γονέα περιορίζεται σε μικρές σύντομες επισκέψεις επικοινωνίας και έτσι γονικός ρόλος του στην ανατροφή του παιδιού γίνεται διαδικαστικά περίπλοκος, χρονοβόρος και συχνά απαγορευτικά δαπανηρός.

 

Μέσα από τη διαδικασία της αντιδικίας, η γονική αποξένωση τελικά διατάσσεται, ενθαρρύνεται ή «επιβάλλεται» και ενισχύεται από το δικαστήριο.

 

Στον κόσμο της αντιδικίας για την επιμέλεια των τέκνων, ο πιο θυμωμένος ή ο λιγότερο ασφαλής γονέας μπορεί να δει να του ανατίθεται η αποκλειστική επιμέλεια ενώ ο γονέας με τον πιο στενό δεσμό με το παιδί μπορεί να δει να εκδίδεται ερήμην αι σε βάρος του μια προσωρινή διαταγή. Και οι δύο γονείς μπορεί  ν’ ανταλλάξουν μεταξύ τους κατηγορίες όπως της κακοποίησης ή της εκ προθέσεως παραβίασης του διατακτικού δικαστικής απόφασης, ή να προσφύγουν σε τρίτους, εμπειρογνώμονες που διορίζονται και πληρώνονται.

 

Τέτοια γεγονότα δημιουργούν μια έντονη, μακροχρόνια, αλλά ιδιαίτερα κερδοφόρα σύγκρουση και διαφορετικού βαθμού και συχνά ραγδαία εξελισσόμενη Γονική Αποξένωση. Οι αποξενωτικές ενέργειες και συμπεριφορές, είτε λεκτικές ή μη λεκτικές, είτε με πρωτοβουλία ενός από τους γονείς ή από φορείς που εξαρτώνται οικονομικά από τη σύγκρουση στις οικογενειακές διαφορές, προκαλούν σε ένα παιδί μια κατάσταση διανοητικού χειρισμού, ελέγχου ή μπούλινγκ ώστε να καταλήξει να πιστεύει ότι ένας στοργικός γονέα είναι η αιτία των προβλημάτων του, ότι πρέπει να τον φοβάται, να μην τον σέβεται ή να τον αποφεύγει.

 

Ο αντίποδας : Πολλά αποξενωμένα παιδιά καταλήγουν ν’ αντιπαθούν, να φοβούνται ή να μισούν το γονέα που προκάλεσε ή που οδήγησε στο να προκληθεί η αποξένωση.

 

 

συμπτώματα στο παιδί

 

 

Η αποξένωση προκαλείται κατά κανόνα από την αντιδικία ή από κάθε ανισορροπία στην εξουσία ή στον έλεγχο που προκαλείται από το διατακτικό μιας δικαστικής απόφασης.

 

Η έλλειψη ενσυναίσθησης και ζεστασιάς μεταξύ του γονέα που υπέστη απόρριψη και του παιδιού πιθανόν να είναι ένας δείκτης αποξένωσης. Αν μάλιστα αυτά τα χαρακτηριστικά υπήρχαν πριν από την έναρξη της αντιδικίας ή την συμμετοχή στην σύγκρουση ενός «δικηγόρου» που κατευθύνει προς την αντιδικία, η διάγνωση και η θεραπεία της αποξένωσης μπορεί να είναι ακόμα πιο δύσκολη. Άλλωστε, η διάγνωση και η απόδειξη της γονικής αποξένωσης στις περισσότερες περιπτώσεις είναι πολύ δύσκολη ή και αδύνατη.

 

Αυτό που μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση της γονικής αποξένωσης, υποθέτοντας ότι οι γονείς δεν επικοινωνούν μεταξύ τους, ή που αλλιώς έχουν υποβιβάσει το ρόλο τους με την προσφυγή στα δικαστήρια, τους δικηγόρους ή / και τους εμπειρογνώμονες, είναι να εκδοθούν δικαστικές αποφάσεις που αντιμετωπίζουν τους γονείς πανομοιότυπα ή έστω ως ίσους όσον αφορά την επιμέλεια / επικοινωνία, έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν ή να εξαλειφθούν οι  ανισορροπίες μεταξύ γονέων ως προς τον έλεγχο και την εξουσία και ταυτόχρονα οι αποφάσεις να διευκολύνουν την επικοινωνία, τη συμβουλευτική και τη διαμεσολάβηση.

 

γενική αποδοχή του όρου

 

Η «Γονική Αποξένωση» θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι συναντάται, σε ένα ή τον άλλο βαθμό, σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις αντιδικίας για την επιμέλειας παιδιών αφού τη δημιουργεί η ίδια η αντιδικία που κακοποιεί το παιδί.

 

Εντούτοις, η Γονική Αποξένωση αμφισβητείται από μερίδα νομικών και επαγγελματικών της ψυχικής υγείας, τόσο γενικά όσο και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.

 

Έχουν χρησιμοποιηθεί ως συνώνυμοι όροι όπως : παιδική αποξένωση, (παθολογική) προσκόλληση, άρνηση επικοινωνίας, πλύση εγκεφάλου, παθολογική αποξένωση, το σύνδρομο του τοξικού γονέα και P.A.S. – parental alienation syndrome.

Εξετάζοντας ξανά την Έρευνα για την Γονική Σύγκρουση, την Κοινή Ανατροφή και τις Ρυθμίσεις Επιμέλειας

μετάφραση στα ελληνικά ενός σημαντικού επιστημονικού άρθρου της Lida NIELSEN

Το σύστημα της μονογονεϊκής επιμέλειας

Ένα άρθρο του Ψυχολόγου - Ψυχοπαιδαγωγού, Οικογενειακού Θεραπευτή Λάμπρου Κερεντζή που με τον καλύτερο τρόπο μέχρι τώρα μας εξηγεί το "ΜΑΖΙ", το γιατί το παιδί "ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ".

Παθαίνουν Κατάθλιψη οι χωρισμένοι πατέρες που δεν βλέπουν αρκετά τα παιδιά τους;

Η Κοινή Ανατροφη είναι η μόνη λύση που μπορεί να πολεμήσει την κατάθλιψη του χωρισμού,

Richard A. Warshak – Κοινωνική Επιστήμη και Σχέδια Ανατροφής (Parenting Plans), για Μικρά Παιδιά: Μια Αναφορά Γενικής Συναίνεσης

H σημαντικότερη επισκόπηση μελετών παγκοσμίως σε σχέση με την επιμέλεια τέκνων και διανυκτέρευση ειδικά από 0 - 4 ετών. Συνυπογράφεται από 110 κορυφαίους ακαδημαϊκους και ερευνητές και επαγγελματίες ψυχοκοινωνικών ειδικοτήτων.

ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ

Ποιοι είναι οι δύο παράγοντες που αυξάνουν σημαντικά την πιθανότητα ενός υγιούς και ευτυχισμένου μέλλοντος για τα παιδιά μετά το διαζύγιο;

ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΜΑΣ

Παραθέτουμε σύγχρονες επιστημονικές μελέτες υπέρ της συνεπιμέλειας που έχουν αξιολογηθεί επιστημονικά ως προς τη μεθοδολογία τους από ανεξάρτητο ερευνητή και έχουν δημοσιευθεί σε επιστημονικά περιοδικά που διαθέτουν επιστημονική επιτροπή. Προσκαλούμε όποιον έχει ανάλογες μελέτες κατά της συνεπιμέλειας - κοινής ανατροφής να τις δημοσιοποιήσει.

Πρόσβαση στα ιατρικά δεδομένα των παιδιών και σε γονέα χωρις την επιμέλεια

Τα θέματα υγείας του παιδιού είναι τμήμα της (κοινής) γονικής μέριμνας και όχι της επιμέλειας.

Πρέπει τα βρέφη και τα νήπια να έχουν συχνή διανυκτέρευση με το πατέρα τους ; Η συζήτηση γύρω από τις πολιτικές και τα νέα στοιχεία

Νέα έρευνα του William V. Fabricius & Go Woon Suh από το Arizona State University που συνεισφέρει στην επιστημονική συζήτηση υπέρ της διανυκτέρευσης νηπίων και βρεφών με τον πατέρα τους.

Ο Αμερικανικός Σύλλογος Ψυχολόγων επιβεβαιώνει ότι η Γονική Αποξένωση είναι μορφή ψυχικής κακοποίησης

Η συζτήτηση για το αν υπάρχει η γονική αποξένωση η πλάστιγα έκλινε υπέρ της ύπραξης μια και ο μεγαλύτερος σύλλογος ψυχολόγων του κόσμου αναθεώρησε τη μέχρι τώρα πολιτική του και δέχθηκε την ΓΑ ως μορφή Ενδοοικογενειακής Βίας

Όταν μιλάμε για την ανατροφή των παιδιών, δύο μυαλά είναι καλύτερα από ένα,

Άρθρο που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΤΙΜΕ τον Οκτώβριο 2016 επ' ευκαιρία του πολυσυζητημένου διαζυγίου Τζολί - Πητ. Η Τζολί ζητάει αποκλειστική επιμέλεια αντίθετα με αυτό που συνηθίζεται να συμφωνείται.