Είναι «οικείος» ο μπαμπάς;

Home at mum’s, home at dad’s.

 

Η πρωτόγνωρη πανδημία μας έφερε μπροστά σε ένα σημαντικό ερώτημα :

 

Μπορεί να μην εφαρμοστεί απόφαση επικοινωνίας πατέρα – παιδιού λόγω του κορωνοϊού;

 

Τα δικαστήρια είναι κλειστά. Οι ΠΝΠ δεν λένε κάτι ειδικότερα. Τι ισχύει;

 

Ακούστηκε από γονείς με επιμέλεια η ακόλουθη θέση :

 

«Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή κατάσταση ανάγκης. Το παιδί μένει εκεί όπου βρέθηκε όταν ξέσπασε η πανδημία. Μένει δηλαδή στο σπίτι του και με τους οικείους του. Δεν επιτρέπεται η επικοινωνία.»

 

Βεβαίως και οι δύο γονείς εφαρμόζουν τις οδηγίες της πολιτείας και μάλιστα σχολαστικά. Το ίδιο και τις δικαστικές αποφάσεις.

 

Η προτροπή είναι να μείνουμε όλοι στο σπίτι με τους «οικείους». Το παιδί έχει δύο σπίτια και «οικείους» δύο γονείς. Για το διάστημα που προβλέπει η συμφωνία ή η δικαστική απόφαση, σπίτι του παιδιού και οικείος του παιδιού είναι αυτός που κάθε χρονική στιγμή προβλέπεται.

 

Το παιδί των διαζευγμένων γονιών και το αναγνωρισμένο παιδί εκτός γάμου έχει οικογενειακές σχέσεις και με τους δύο γονείς. Όποιος λέει ότι ο πατέρας είναι «τρίτος» παραβιάζει ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Άλλωστε, «μονογονεϊκή» οικογένεια έχουν τα ορφανά ή τα τέκνα αγνώστου πατρός. Από τη σύσταση του νεοελληνικού κράτος απαγορεύεται ο πολιτικός θάνατος. Το κράτος και ο δικαστής δεν μπορεί να εξαφανίσει νομικά κάποιον άνθρωπο που βρίσκεται εν ζωή.

 

Ο αντίλογος στη πιο πάνω θέση για αυτόβουλη διακοπή της επικοινωνίας από τον ένα γονέα προέρχεται από τη σημερινή δομή του νομικού μας συστήματος.

  • Τι να την κάνει ο πατέρας τη γονική μέριμνα που ασκείται από κοινού όταν σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα υγείας αποκλείεται από κάθε απόφαση για τη ζωή του παιδιού;
  • Τι να την κάνει την επικοινωνία ο πατέρας όταν αποκλείεται με τον ίδιο τρόπο που αποκλείεται κάθε τρίτος;
  • Τι κύρος έχουν οι δικαστικές αποφάσεις όταν – χωρίς να προβλέπεται από κάποια πράξη νομοθετικού περιεχομένου – κάποιος διάδικος καταργεί μονομερώς μια δικαστική απόφαση χωρίς συνέπειες; (σημείωση, αυτό δεν ισχύει για την περίπτωση απαγόρευσης της κυκλοφορίας αν αυτή διαταχθεί).
  • Η κατάσταση ανάγκης που αίρει τον άδικο χαρακτήρα κάποιας πράξης ισχύει μόνο για τη μητέρα ή και για τον πατέρα;

 

Τι πιστεύουμε ότι πρέπει να γίνει:

 

Κατά τις μέρες και ώρες επικοινωνίας, να παίρνει ο πατέρας το παιδί από το προστατευμένο περιβάλλον του ενός σπιτιού και με το ιδιωτικό προστατευμένο μέσο μεταφοράς, το πηγαίνει στο άλλο σπίτι, και ούτω καθ’ εξής.

 

Συμμορφούμενοι με τις συστάσεις της πολιτείας, και οι δύο γονείς δεν θα εκθέσουν το παιδί σε δημόσιες συναθροίσεις, σε δημόσιους χώρους, σε συναναστροφή τρίτων ή άλλων παιδιών και επιπλέον ο ένας γονέας θα επιβλέπει τον άλλο και οι δύο μαζί το παιδί. Αυτό δε γίνεται όταν οι γονείς ζουν στο ίδιο σπίτι;

 

Και πάντα όλ’ αυτά όσο δεν έχει επιβληθεί απαγόρευση της κυκλοφορίας.

 

Ο κ. Υπουργός Δικαιοσύνης έχει εξαγγείλει τη συνεπιμέλεια.

Ως «συνεπιμέλεια» νοείται η από κοινού άσκηση των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και η κατά ίσο χρόνο παραμονή του παιδιού στα σπίτια και των δύο γονέων.

Η πολιτεία δεν έχει προλάβει να υλοποιήσει την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης.

 

 Έως τότε :

  • Περιμένουμε να περάσουν οι δύσκολες αυτές μέρες ελπίζοντας για το καλό όλων.
  • Είμαστε δίπλα στα παιδιά μας ως γονείς, υποστηρίζοντας τον άλλο γονέα.
  • Δεν δημιουργούμε εντάσεις. Έχουν άλλωστε ανασταλεί όλες οι προθεσμίες. Κάθε ενέργεια ενώπιον της Δικαιοσύνης μπορεί ν’ ασκηθεί μετά την άρση της αναστολής.

 

Επιμύθιο :

Αν απ’ όλη την πιο πάνω ανάπτυξη συνεχίζει κάποιος ν’ αντιλαμβάνεται την κατάσταση ανάγκης διαφορετικά, τότε αυτός παραδέχεται ότι η κατάσταση ανάγκης μπορεί να δικαιολογήσει κάθε αυτόβουλη, ακόμα και παράνομη ενέργεια.

 

Ας δούμε ένα πραγματικό παράδειγμα :

 

Η μητέρα με την επιμέλεια και το 5 ετών παιδί στο σπίτι της είναι κατ’ επάγγελμα νοσηλεύτρια σε δημόσιο νοσοκομείο/υπάλληλος ταμείου σε supermarket. Ο πατέρας υπάλληλος σε εταιρεία που έχει κλείσει από την αρχή της επιβολής των μέτρων και έκτοτε παραμένει απομονωμένος στο σπίτι του. Η μητέρα καθημερινά λείπει στην εργασία της αλλά αρνείται να εφαρμόσει την επικοινωνία με πρόσχημα ότι ο κίνδυνος και τη κατάσταση ανάγκης επιβάλλει το παιδί να μείνει στο σπίτι της.

Πέρασε από το μυαλό του πατέρα να πάρει το παιδί με κάθε τρόπο και να το κρατήσει σπίτι του λόγω του κινδύνου στον οποίο το παιδί είναι εκτεθειμένο αφού η μητέρα κινείται καθημερινά σε ιδιαίτερα επικίνδυνο περιβάλλον.

Ερωτάται : Αν το κάνει κινδυνεύει να καταδικαστεί; Αν το παιδί βρεθεί στο σπίτι του, πως θα φύγει από αυτό αφού είναι κατά την άποψη ορισμένων επικίνδυνη η μετάβαση στο άλλο σπίτι; Τι πρέπει να γίνει; Τι είναι το σωστό να γίνει;

 

Το πρόβλημα αυτό η ελληνική δικαιοσύνη δεν μπορεί να το λύσει όσο είναι προσκολλημένη στην αποκλειστική επιμέλεια και στις «μονογονεϊκές οικογένειες» των διαζευγμένων.

 

Το πρόβλημα αυτό μπορεί να λύσει μόνο ο κ. Υπουργός Δικαιοσύνης υλοποιώντας την εξαγγελθείσα συνεπιμέλεια.

 

Σύλλογος Συνεπιμέλεια

Απόψεις Επισκεπτών ( 1 )

  1. Vassoula

    Γονεϊκή αποξένωση.
    -Μια νέα μάστιγα που εξελίσσεται δυστυχώς, σε ΠΑΝΔΗΜΙΑ της Ελληνικής κοινωνίας.
    – Για να αντιμετωπισθεί, πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο το οποίο θα τηρείται ΑΠΑΡΈΓΚΛΙΤΑ και από τις δύο μεριές δηλαδή: Μητέρα και Πατέρα, αλλά και από τις οικογένειες τους.
    – Πρέπει να παρθούν μια σειρά εφαρμόσιμων μέτρων.
    – Η μη εφαρμογή τους θα αποτελέσει τον ΔΟΥΡΕΙΟ- ΙΠΠΟ της παραδοσιακής Ελληνικής κοινωνίας, των ηθικών αξιών και αρχών μας, που ήδη άλλωστε, έχουν πληγεί.
    – Δυστυχώς η ιστορία έχει δείξει ότι το δικανικό μας σύστημα, αδυνατεί να προσαρμοστεί γρήγορα και ορθά και αποτελεσματικά.
    – Αν και νομοθετούνται νέοι νόμοι και νέες πρακτικές, πολύ δύσκολα εφαρμόζονται, γιατί οι δικαστές, οι εισαγγελείς και όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς, πολύ δύσκολα ξεφεύγουν από την πεπατημένη που εφαρμόζουν. – Φτάνουν στο σημείο οι ίδιες οι αρχές, να παραβιάζουν τους νόμους.
    – Για να καταπολεμηθεί η γονεϊκή αποξένωση πρέπει «να εκπαιδευτούν» από την αρχή όλοι οι φορείς που εμπλέκονται:
    1ον: ο Αστυνομικός που παραλαμβάνει την μήνυση ή καλείται να κάνει καταγραφή παραβίασης δικαστικής απόφασης, να μην χρειάζεται να τον πείσουμε για το δίκαιο αίτημα μας.
    – Να εκλείψουν οι ρατσιστικές και προσβλητικές δηλώσεις του τύπου:
    «Δεν φταίω εγώ που δεν σας θέλει το παιδί σας» (εν έτη 2020).
    2ον: Να υπάρξουν ασφαλείς και ιδιαίτερα διαμορφωμένοι χώροι, όπου ένας γονέας να μπορεί να δεί το παιδί του, σε περίπτωση που δεν μπορεί να το πάρει στο σπίτι του.
    3ον: Να υπάρχει ομάδα επιστημόνων(Παιδο-Ψυχίατροι) που να εξετάζουν τα παιδιά και Κυρίως τους αποξενωτές γονείς.
    4ον: ο Αποξενωτής γονέας να αντιμετωπίζεται ως Ψυχιατρικό περιστατικό ο ίδιος αλλά και ολόκληρη η οικογένεια του που συμβαίνει η/και οχι, επίσης.
    5ον: Άμεση επιμόρφωση και εκπαίδευση των Δικαστών και Εισαγγελέων από την αρχή.
    6ον: Επάρκεια Κοινωνικών Λειτουργών, ειδικά εκπαιδευμένων σε Θέματα Επιμέλειας με επανεξέταση Επάρκειας και Ψυχικής Υγείας, ανά δύο χρονια.
    7ον: Αυστηρή Τήρηση των Δικαστικών Αποφάσεων.
    8ον: Μετά από συγκεκριμένο αριθμό παραβιάσεων, της Απόφασης για επικοινωνία του παιδιού με τον άλλο γονέα, να αφαιρείται Άμεσα η Επιμέλεια από τον α
    Αποξενωτή και να δίνεται με συνοπτικές διαδικασίες στον άλλο γονέα.
    – Ο έχων την Επιμέλεια συνήθως εγείρει το επιχείρημα: «το παιδί δεν θέλει». Έτσι το παιδί γίνεται εργαλείο στα χέρια του γονέα που θέλει να εκδικηθεί τον άλλο γονέα.
    – Εάν ισχύσουν όλα τα παραπάνω, τότε θα καταφέρουμε άμεσα και αποτελεσματικά να βρούμε την αλήθεια που θα αποβεί, υπέρ του παιδιού και της Ποιότητας Ζωής του.
    – Δυστυχώς είμαι παθούσα, και η πολυετής πικρή μου εμπειρία, με έχει οδηγήσει στα ανωτέρω συμπεράσματα.
    – Οι γονείς όμως σήμερα είναι αβοήθητοι απέναντι σε ένα αργό, τυπολατρικό, δικαστικό και δικαιϊκό σύστημα, που εμφανίζεται απρόθυμο να δει την ουσία, προσκολλημένο σε αγκυλώσεις και προκαταλήψεις του παρελθόντος.
    – Πιστεύω στην Ελληνική δικαιοσύνη και στους νόμους μας.
    – Είναι βέβαιο όμως ότι Χρειάζεται Ανανέωση, ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΣΗ και Εκσυγχρονισμό, Α-Λ-Λ-Α κυρίως, ΣΥΝΕΧΗ ΕΠΑΓΡΎΠΝΗΣΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΟΙ ΝΟΜΟΙ, ΠΟΥ ΘΑ ΝΟΜΟΘΕΤΗΘΟΎΝ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΆΞΟΥΝ ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ ΟΙ ΣΚΛΗΡΟΠΥΡΗΝΙΚΟΊ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΎ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ – ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ- ΔΗΛΑΔΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΎ, ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΛΟΙ ΚΟΠΤΟΝΤΑΙ «ΑΠΟ ΕΔΡΑΣ» ΑΛΛΑ : ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΚΑΝ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, -ΟΝΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-
    ΜΙΣΟΥΝ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΛΟΓΩ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΛΟΓΏΝ η/ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΊΣΕΩΝ, ΜΕ ΑΠΟΚΟΡΥΦΩΜΑ ΤΙΣ ΣΚΕΥΩΡΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΡΕΟΥΡΓΟΎΝ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ ΔΙΚΑΊΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΙΣ «ΛΕΥΚΕΣ ΜΠΛΟΥΖΕΣ» ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΦΎΛΑΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΜΠΛΕ»…
    – «ΤΟ ΠΑΙΔΊ» ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΟΛΑ (!)
    – Γι’ ΑΥΤΟ, ΚΑΝΤΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΈΡΕΥΝΑ ΕΝ ΤΩ ΒΆΘΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΎΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΚΑΙ … ΕΔΏ ΕΊΜΑΣΤΕ (!)

    Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *